Praktijk Persephone- Liesbet van Ryckeghem
Werkwijze
.jpg)
Ik ben therapeut. Met een behoorlijk coachende inslag.
Dat betekent niet dat ik na twintig minuten je jeugd onderbreek met drie doelen en een actieplan. Sommige dingen moet je eerst begrijpen. Sommige dingen moet je voelen. Sommige dingen moet je eindelijk eens onder ogen komen zonder ze onmiddellijk te relativeren, verklaren of van de zonnige kant te bekijken.
Daar ben ik therapeut voor.
Maar op een gegeven moment wil ik ook weten wat je ermee gaat dóén.
Want je kunt precies begrijpen waarom je bang bent om iemand teleur te stellen en nog steeds iedere keer ja zeggen. Je kunt haarfijn weten waar je controledrang vandaan komt en ondertussen thuis de emotionele verkeersleiding van het hele gezin blijven runnen. Je kunt zelfs perfect herkennen dat je over je grens gaat terwijl je er op datzelfde moment monter overheen stapt.
Fascinerend, zo'n mens.
En precies daarom werk ik zoals ik werk.
.jpg)
Hoofd, lijf én gedrag.
Niet als drie vakjes die we allemaal even moeten afvinken omdat dat lekker holistisch klinkt. Ik werk ermee omdat ze elkaar voortdurend beïnvloeden en omdat ze bij veel van mijn cliënten nogal slecht vergaderen.
Je hoofd is meestal de luidste.
En vaak ook de snelste. Het analyseert, verklaart, nuanceert, anticipeert en produceert desgevraagd binnen dertig seconden een uitstekende onderbouwing voor waarom jouw behoefte op dit specifieke moment helaas even niet zo handig uitkomt.
Dat hoofd wil ik niet stiller krijgen. Ik wil het goed gebruiken.
We onderzoeken waar patronen vandaan komen, welke overtuigingen je hebt meegenomen, waarom iets je raakt en waarom je steeds op dezelfde plek uitkomt. Ik denk met je mee, leg verbanden en stel vragen. Soms net zolang tot je eigen redenering een beetje begint te rammelen.
Maar ik geloof niet dat alles wat belangrijk is eerst een gedachte wordt.
Dus kijk ik ook naar je lijf.
Naar die schouders die omhooggaan terwijl jij zegt dat iets je niets doet. Naar de adem die verandert. Het plotselinge lachen. Onrust. Verstarren. De neiging om onmiddellijk weer te gaan praten zodra het stil wordt. Of juist helemaal niets voelen en daar vervolgens een bijzonder overtuigend verhaal over hebben.
Soms praten we daarover. Soms werken we somatisch. Soms laat ik je gewoon even niet ontsnappen naar een verklaring.
Niet omdat je lichaam een soort orakel is dat vanaf nu alle besluiten mag nemen. Maar omdat je jezelf behoorlijk berooft van informatie wanneer je alleen luistert naar dat deel van jou dat het snelst kan praten.
En dan gedrag.
Daar ben ik misschien minder klassiek therapeutisch en duidelijk meer coachend.
Want vroeg of laat moet die grens een keer uit je mond. Moet je níét dat appje sturen. Juist wel bellen. Hulp vragen. Stoppen met uitleggen. Solliciteren. Iemand teleurstellen. Een gesprek voeren zonder alvast beide kanten ervan voor je rekening te nemen. Of zeggen dat je iets wilt zonder daar meteen een pleidooi achteraan te plakken waarom dat ook voor alle andere betrokkenen een uitstekende ontwikkeling zou zijn.
We oefenen dus. Niet met “handvatten”. Ik krijg al lichte jeuk van het woord. We kijken wat jij in een concrete situatie anders wilt doen, wat er gebeurt zodra je het probeert en waar je jezelf onderweg weer tegenkomt. Soms lukt het. Soms maak je er een schitterende puinhoop van en hebben we de week erna uitstekend materiaal.
Ook dat is therapie.
Je hoofd helpt ons begrijpen. Je lijf laat ons eerder opmerken. Je gedrag vertelt uiteindelijk wat je jezelf werkelijk toestaat.
Voor mij horen die drie bij elkaar.
Ik luister niet alleen naar je verhaal
Ik let ook op hoe je het vertelt.
Als je twaalf minuten praat over waarom je partner doet wat hij doet en ongeveer zes seconden over wat jij ervan vindt, valt me dat op.
Als je zegt dat je “eigenlijk geen keuze hebt”, wil ik waarschijnlijk weten welke keuze je wel degelijk hebt maar waarvan je de consequenties niet aantrekkelijk vindt.
En als je een behoefte uitspreekt en hem in dezelfde adem alweer terugneemt omdat hij misschien niet helemaal redelijk is, kunnen we daar best even blijven.
Ik ga je niet vertellen welke keuze je moet maken. Daar heb ik geen enkele behoefte aan. Ik wil juist dat jij steeds minder mensen nodig hebt die jouw keuzes voor je legitimeren.
Maar ik ga ook niet naast je zitten knikken terwijl jij jezelf met een buitengewoon intelligente omweg weer op precies dezelfde plek afzet.
Dat lijkt me zonde van onze tijd.
En dan ga je naar huis
Waar je gewoon weer terechtkomt tussen je partner, kinderen, moeder, collega's, deadlines, verlangens en oude reflexen.
Daarom krijg je na onze sessies mijn persoonlijke terugkoppeling. Ik schrijf terug wat mij opviel, welke lijn ik zie en waar ik denk dat het interessant wordt om verder te kijken. Waar het past krijg je iets om te onderzoeken of te oefenen.
Binnen mijn trajecten hebben we ook contact tussen de afspraken door.
Niet zodat ik naast je kom wonen in je telefoon. Wel omdat er soms nogal een verschil zit tussen op dinsdag bij mij denken ja, precies en op donderdag daadwerkelijk je mond opendoen wanneer iemand tegenover je zit die daar een mening over heeft.
Ik ben geïnteresseerd in dat verschil.
Therapie mag wat mij betreft ook over zin gaan.
Niet alleen over waar je last van hebt. Ik wil weten wat je wilt.
En dan bedoel ik niet het keurige antwoord: “meer balans”. Misschien wil je helemaal geen balans. Misschien wil je een bedrijf beginnen en er belachelijk goed in worden. Misschien wil je meer geld. Meer seks. Meer alleen zijn. Weer verliefd worden op degene met wie je al vijftien jaar samen bent. Scheiden. Een boek schrijven. Minder moederen. Meer moeder zijn. Een week in een hotel liggen lezen. Of eindelijk toegeven dat het leven dat er op papier prima uitziet je gewoon niet meer zo interesseert.
Dat mag allemaal de kamer in.
.jpg)
.jpg)