Praktijk Persephone- Liesbet van Ryckeghem
Over Liesbet
"Wie is Liesbet?"
Dat blijft een ongemakkelijke vraag.
Niet omdat ik niet weet wie ik ben, maar omdat ik het altijd een beetje gek vind
om mezelf te omschrijven. Alsof je een mens kunt samenvatten in een paar alinea's.
Alsof ik na ruim veertig jaar leven uitkom op "houdt van wandelen, leest graag
en is sociaal". Daar help ik niemand mee.
Dus laat ik het anders proberen.
Ik ben moeder van drie kinderen. Een volwassen zoon, een dochter die inmiddels
ook haar eigen leven leidt en een peuter die mij er dagelijks aan herinnert dat controle
vooral iets is wat volwassenen zichzelf wijsmaken.
Ik woon samen met mijn partner, ben verloofd, er loopt een hond door het huis en er schijnt ook ergens een kat te wonen die zichzelf vooral als huisgenoot ziet en ons als personeel.
Dat is de praktische versie.
De interessantere versie is dat ik denk dat mijn leven me minstens zoveel heeft geleerd als mijn opleidingen. Ik heb in de hulpverlening ongeveer iedere stoel uitgeprobeerd die er bestaat. Die van therapeut. Maar ook die van cliënt. En misschien wel de meest confronterende: die van moeder die afhankelijk werd van een systeem waarvan ze altijd dacht dat ze begreep hoe het werkte.
Dat verandert iets.
Niet alleen in hoe je naar de zorg kijkt, maar vooral in hoe je naar mensen kijkt.
Ik ben iemand die zich eindeloos kan verwonderen over menselijk gedrag. Niet op een afstandje, alsof ik met een notitieblok in de bosjes lig te observeren, maar omdat ik oprecht gefascineerd ben door hoe ongelooflijk logisch mensen zijn. Zelfs wanneer ze zichzelf compleet onlogisch vinden.
Misschien is dat ook wel de reden dat ik therapeut ben geworden.
Niet omdat ik mensen wil redden. Dat lijkt me doodvermoeiend.
Maar omdat ik het mooi vind om samen net zolang te zoeken totdat iemand ineens ziet wat hij al jaren aan het doen is zonder het door te hebben. Dat moment verveelt me nog steeds niet.
Ik hou van scherpe gesprekken. Van humor die net een beetje schuurt. Van mensen die ergens voor staan. Van livemuziek waarbij je de bas in je borstkas voelt. Van schrijven. Van boeken waarvan je halverwege denkt: verdorie, waarom heeft niemand mij dit tien jaar geleden verteld? Ik ben schrijver en heb een duidelijke visie op mijn werk, de sector, de wereld en onze mensheid. (check LinkedIn.)
En ja, ik drink goedkope wijn. Niet uit principe. Gewoon omdat ik zelden het verschil proef en ik mijn geld liever uitgeef aan mooie laarzen of een zoveelste tas.
Ik ben introvert, al gelooft bijna niemand dat. Ik praat makkelijk, maar laad op van stilte. Mijn hoofd staat eigenlijk altijd aan. Soms is dat een talent. Soms is het vooral vermoeiend. ADHD en autisme hebben daar ongetwijfeld iets mee te maken. Vroeger vocht ik daar behoorlijk tegen. Tegenwoordig probeer ik er vooral mee samen te werken. Dat levert een stuk minder frustratie op.
Als therapeut ben ik waarschijnlijk precies zoals ik privé ben. Nieuwsgierig. Scherp. Soms irritant oplettend.
Ik hoor niet alleen wat iemand zegt, maar vooral wat iemand probeert níét te zeggen. Niet omdat ik daar een trucje voor heb, maar omdat ik inmiddels duizenden gesprekken heb gevoerd en heb geleerd dat de belangrijkste informatie zelden in de mooiste zinnen zit.
Ik geloof ook niet zo in eindeloos blijven begrijpen. Dat klinkt misschien gek voor iemand die therapeut is, maar inzicht heeft wat mij betreft een houdbaarheidsdatum. Op een gegeven moment weet je genoeg. Dan wordt het tijd om iets anders te gaan doen.
Dat is uiteindelijk ook wat ik mensen probeer mee te geven.
Niet een mooier verhaal over zichzelf. Maar een ander leven dan het verhaal dat ze zichzelf al jaren vertellen. En misschien is dat uiteindelijk ook wel wie ik ben.
Iemand die gelooft dat mensen veel minder kapot zijn dan ze zelf denken en er veel meer in het leven zit dan dat we ons vaak voorhouden.
Mijn visie.
Ik vind dat we therapie soms onnodig ingewikkeld hebben gemaakt.
We zijn heel goed geworden in mensen indelen, verklaren, diagnosticeren en behandelen alsof er ergens een onderdeel niet helemaal naar behoren functioneert. Terwijl ik in mijn praktijk meestal geen mensen tegenover me heb bij wie simpelweg ‘iets gerepareerd’ moet worden.
Ik zie mensen die jarenlang hebben geleerd zich aan te passen aan wat het leven, hun omgeving, hun gezin, hun werk of hun relaties van hen vroegen. Vaak behoorlijk succesvol ook. Tot het niet meer werkt.
Ik geloof niet in alleen praten met het hoofd. Je kunt jezelf namelijk fantastisch begrijpen en nog steeds iedere dag over je eigen grens heen gaan. Je kunt precies weten waar je pleasegedrag vandaan komt en tóch ja zeggen terwijl alles in je nee roept.
En je kunt drie kwartier praten over je behoefte aan rust om daarna je agenda weer tot de nok toe vol te proppen.
Daarom werk ik altijd met het geheel: hoofd, lijf én gedrag.
De belangrijkste momenten ontstaan vaak drie dagen later. Wanneer je moeder belt en je jezelf alweer hoort uitleggen. Wanneer je partner iets zegt en je hele systeem onmiddellijk in de oude stand schiet. Wanneer je voor de vierde keer die vacature opent maar niet reageert. Wanneer je voelt dat je eigenlijk nee wilt zeggen en je mond alvast ja heeft gezegd voordat jij überhaupt bent geraadpleegd.
Dáár moet het werk bruikbaar worden.
Daarom werk ik intensief en persoonlijk. Ik geef terugkoppelingen na sessies, geef concrete oefeningen mee en gebruik wat er tussen sessies gebeurt actief in het therapeutische proces. Niet omdat ik wil dat cliënten vier maanden fulltime met zichzelf bezig zijn, liever niet zelfs, maar omdat verandering oefening nodig heeft.
Inzicht zonder toepassing blijft uiteindelijk gewoon interessante informatie over jezelf.
Ik ben therapeut, geen orakel.
Ik kan patronen zien die jij zelf nog niet ziet. Ik kan verbanden leggen, confronteren, vertragen, vragen stellen waar je liever met een keurige boog omheen loopt en kennis inzetten om beter te begrijpen wat er gebeurt. Maar ik wil niet dat jij uiteindelijk beter wordt in luisteren naar míj. Ik wil dat je beter wordt in luisteren naar jezelf.
Want therapie waarin je afhankelijk blijft van de therapeut om te bepalen wat verstandig, gezond of ‘de juiste keuze’ is, schiet wat mij betreft zijn doel voorbij.
Mijn werk is erop gericht dat je steeds beter leert onderscheiden: dit is angst. Dit is een oud patroon. Dit is wat ik heb geleerd te doen. Dit is wat een ander van mij verwacht. En dit ben ik. Dit heb ik nodig. Hier wil ik naartoe.
Dat vraagt soms veel meer moed dan simpelweg een advies opvolgen.
Alle rechten behoren tot Liesbet van Ryckeghem
2026-2027