top of page
Praktijk Persephone- Liesbet van Ryckeghem
Over Liesbet
Wie is Liesbet?
Een vraag waarbij ik onmiddellijk de neiging krijg om iets keurigs over mezelf te schrijven. Dat ik moeder ben, van mensen hou, graag thuis ben en enthousiast word van een goed gesprek. Allemaal waar. Ook totaal nietszeggend.
Dus laat ik het anders doen.
Ik ben iemand die veel voelt, snel denkt, graag hard lacht en niet bijzonder goed is in dingen een béétje interessant vinden. Ik kan enthousiast een compleet nieuw plan bedenken terwijl ik eigenlijk onderweg was om koffie te zetten en ik heb inmiddels geaccepteerd dat mijn hoofd zelden één tabblad tegelijk open heeft.
Ik ben moeder van drie kinderen. Twee volwassen, één peuter... ja, daar zit inderdaad een heel levensverhaal tussen. Ik woon samen met mijn partner, ben verloofd en deel mijn huis met een hond, een kat en de gebruikelijke hoeveelheid mensen die precies weten waar ík hun spullen heb neergelegd.
Maar dit is waarschijnlijk niet waarom je hier bent.
Je wilt weten wie er tegenover je zit als je besluit om niet alleen een uur over je leven te komen praten, maar er daadwerkelijk iets in te veranderen.
En daarvoor moet ik je iets meer vertellen.
Mijn eigen route was niet bepaald een rechte of huppelende lijn.
Ik ben niet therapeut geworden omdat ik altijd zo fantastisch goed wist hoe een mens in elkaar zat. Ik ben vooral begonnen met mezelf jarenlang verkeerd begrijpen.
Ik liep lang rond met ADHD en autisme zonder te weten dat die woorden ook bij mij hoorden. Ik kende depressie. Ik kende het verschil tussen een buitenkant die het behoorlijk goed doet en een binnenkant die daar totaal niet van onder de indruk is.
En dus deed ik wat ik nog steeds veel slimme vrouwen zie doen: ik ging ervan uit dat ik mezelf gewoon wat beter moest aanpakken.
Meer discipline. Beter plannen. Niet zo gevoelig. Minder ingewikkeld. Even normaal doen en vooral dóór. Ik kon namelijk veel. Dus vond ik ook dat ik veel moest kunnen.
Dat zinnetje heeft me achteraf meer over mezelf geleerd dan menig theorieboek.
Later leerde ik hulpverlening ook vanuit andere posities kennen. Niet alleen als cliënt en uiteindelijk therapeut, maar ook als moeder en als ouder van een kind dat veel meer nodig had dan een standaard antwoord op een ingewikkelde hulpvraag. Ik heb ervaren hoe ongelooflijk waardevol het is wanneer iemand écht kijkt. En hoe eenzaam het kan zijn wanneer er vooral naar symptomen, gedrag of een dossier wordt gekeken en jij denkt: ja, maar zien jullie de mens eigenlijk nog?
Dat alles heeft me niet zachter gemaakt in de zin van dat ik tegenwoordig vind dat alles maar oké is. Eerder het tegenovergestelde.
Ik ben milder geworden over waarom mensen doen wat ze doen, maar een stuk minder geïnteresseerd in de verhalen waarmee we onszelf vervolgens jarenlang op dezelfde plek houden.
Ik geloof niet meer dat je eerst volledig moet begrijpen, oplossen of helen wat achter je ligt voordat je verder mag.
Sommige dingen draag je mee. Sommige dingen blijven ingewikkeld.
En ondertussen ligt daar gewoon je leven.
Dat besef heeft veel veranderd in hoe ik zelf leef, maar vooral in hoe ik inmiddels naar mensen kijk.
En precies daar begint mijn visie.
Mijn visie.
Ik vind dat therapie soms wel erg veel bezig is met wat er misgaat en opvallend weinig met waar iemand eigenlijk naartoe wil.
Natuurlijk wil ik begrijpen waar je patronen vandaan komen. Wat je hebt meegemaakt doet ertoe, net als ADHD, autisme, hechting, je gezin van herkomst en alles wat je onderweg hebt ontwikkeld om jezelf staande te houden.
Maar ik wil daar niet met je gaan wonen.
Er komt namelijk een moment waarop 'waarom ben ik zo?' plaats moet maken voor een veel interessantere vraag: 'hoe wil ik eigenlijk leven?' En daar mag het van mij best een beetje ongemakkelijk en zelfs confronterend voelen.
Want misschien hoef je niet rustiger, beter gereguleerd of nóg zelfbewuster te worden. Misschien moet je stoppen met een baan waar je al jaren op leegloopt. Toegeven dat je iets mist in je relatie. Meer geld durven willen. Minder beschikbaar zijn voor je familie. Dat bedrijf beginnen. Weer seks hebben. Alleen op reis. Groter denken. Of eindelijk eens ophouden met jezelf kleiner maken zodat iedereen om je heen comfortabel kan blijven.
Ik mis dat soms in therapie: het lef om niet alleen naar herstel te kijken, maar ook naar levenslust.
Waar ga je van aan? Waar verlang je naar? Wat zou je kiezen als angst, schuldgevoel en de mening van anderen niet standaard de meerderheid van de stemmen kregen?
Ik geloof niet dat therapie geslaagd is wanneer je jezelf uiteindelijk perfect begrijpt.
Ik vind dat therapie als doel moet hebben dat je jezelf weer vertrouwt. Dat je het verschil leert voelen tussen angst en je intuïtie. Dat je ruimte krijgt om te oefenen in nieuwe handvatten ontwikkelen voor situaties of emoties die nu de regie uit je handen lijken te slaan.
Ik wil niet dat therapie je leert hoe je het leven zoals het is beter moet verdragen. Ik wil dat je weer zin krijgt om het van jou te maken.
Alle rechten behoren tot Liesbet van Ryckeghem
2026-2027
bottom of page